Samurai TSK @tskNtsk

Ευλογημένος να ναι ο μισθός των δεσποτάτων γιατί ως γνωστόν αυτοί έχουν της μεγαλύτερες ανάγκες σήμερα όσα λεφτά θα πάρεις σε 6 μήνες αν δουλεύεις μια 8ωρη πενθήμερη θα τα πάρει ένας σε 1 μήνα που του παραχωρείτε σπίτι χωρίς έξοδα ! Σου άρεσε; πάρτο να έχεις και άλλα !

Κάθε φορά που ποιανει η Άνοιξη προς καλοκαίρι βράζω σαν να με περιμένει μια θέση στη κόλαση !

Art MF !

Η στιγμή που πολλοί περίμεναν. Να ένας τομέας που το ολλανδικό κράτος δεν πληρώνει ενώ το ελληνικό πληρώνει με τους καλύτερους μισθούς. #απολαβές #Ολλανδία #Ελλάδα #ιερείς

Καλή Κυριακή.

🚴‍♂️🏃Αγαπητοί φίλοι και φίλες ελάτε να γράψουμε στα σχόλια: που μένετε και πόσο βαθμολογείτε από το 1-10 τις δημόσιες υποδομές άθλησης στην περιοχή σας; #άθληση #υποδομές #κράτος

Un po’ di vino?

Ενας θρύλος με ιστορία και πολύ έντονα συναισθήματα στους δρόμους και στο χώμα !

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Μια εποχή γεμάτη μαγεία !

@Tatiana880010 Nai

@Tatiana880010 Καλημέρα ☕️🛌

Με απόλυτη ειλικρίνεια θέλω να μοιραστώ όσα ένιωσα παρακολουθώντας την παρουσίαση του νέου κινήματος της κυρίας Καρυστιανού. Στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης ξεχώρισα τον κύριο Αυγερινό. Σοβαρός, λιτός, μεστός. Χωρίς υπερβολές, χωρίς θεατρινισμούς. Με ένα απλό μπλουζάκι κατάφερε να περάσει λόγια αιχμηρά και ουσιαστικά. «Έγκλημα και τιμωρία». Ίσως μέσα σε αυτή τη φράση να συμπυκνώθηκε όλη η ουσία της εποχής που ζούμε. Ύστερα εμφανίστηκε η κυρία Μουτσάτσου. Θυμήθηκα το παλιό βίντεο «I am Hellene», που κάποτε με είχε αγγίξει βαθιά. Από τότε όμως δεν την είχα δει να έχει ενεργή παρουσία στα κοινά. Σήμερα τη βλέπω σε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα τόσο κρίσιμο εγχείρημα και, δυστυχώς, ένιωσα πως ήταν απροετοίμαστη — κάτι που παραδέχθηκε και η ίδια. Για μένα, όταν καλείσαι να σταθείς μπροστά σε έναν λαό που διψά για ελπίδα, δεν αρκεί μόνο η καλή πρόθεση. Χρειάζεται προετοιμασία, ουσία, αλήθεια. Αν ακόμη και χωρίς προετοιμασία καταφέρεις να μιλήσεις στις καρδιές των ανθρώπων, να εμπνεύσεις, να ξυπνήσεις συνειδήσεις, τότε ίσως αυτό να συγχωρείται. Εμένα όμως δεν με συγκίνησε. Ίσως γιατί δεν μπόρεσα να ταυτιστώ. Ίσως γιατί βλέπω ανθρώπους να εμφανίζονται δημόσια μόνο σε προεκλογικές περιόδους και αυτό πάντα με κάνει επιφυλακτικό. Επίσης, το πρώτο μέρος περιείχε μια μακρά εισαγωγή με τοποθετήσεις ομογενών. Και το λέω αυτό όντας κι εγώ ομογενής: δεν ήταν αυτό που περίμενα να ακούσω πρώτο. Θα ήθελα να ακουστεί πρώτα η φωνή του Έλληνα που παλεύει καθημερινά μέσα στην Ελλάδα. Του ανθρώπου που δεν βγάζει τον μήνα. Του γονιού που στερείται για να ταΐσει τα παιδιά του. Του εργαζόμενου που δουλεύει σε συνθήκες εξάντλησης και ανασφάλειας. Αυτές είναι οι φωνές που σήμερα πονάνε περισσότερο και αυτές έπρεπε να ακουστούν πρώτες. Στο δεύτερο μέρος όμως τα συναισθήματά μου άλλαξαν. Η κυρία Καρυστιανού έχει ένα σπάνιο χάρισμα όταν μιλά από καρδιάς. Και αυτό ακριβώς έχει ανάγκη ο κόσμος σήμερα. Όχι άλλον ξύλινο λόγο. Όχι άλλες έτοιμες υποσχέσεις και παροχολογίες που ακούμε δεκαετίες τώρα. Ο κόσμος κουράστηκε. Αηδίασε. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να νιώθουν αυτά που λένε. Ανθρώπους που δεν χρειάζονται χαρτιά για να εκφράσουν τον πόνο, την αγωνία και την ελπίδα μιας κοινωνίας. Σε κάθε στιγμή που η κυρία Καρυστιανού άφηνε στην άκρη το κείμενο και μιλούσε από στήθους, ένιωσα συγκίνηση. Ένιωσα πίστη. Ένιωσα για πρώτη φορά μετά από καιρό ότι ίσως μπορεί να γεννηθεί κάτι καθαρό. Από εκεί και πέρα όμως, όπως λέει και το γνωστό ρητό: «Αν θέλεις να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος. Αν θέλεις να πας μακριά, πήγαινε με παρέα.» Η κυρία Καρυστιανού κατάφερε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Το αν όμως αυτό το εγχείρημα θα αντέξει στον χρόνο και θα φτάσει πραγματικά μακριά, θα εξαρτηθεί από...την "παρέα" της. Γιατί οι ιδέες από μόνες τους δεν αρκούν. Τις ιδέες είτε τις απογειώνουν... είτε τις καταστρέφουν οι άνθρωποι που τις υπηρετούν. Η ιδρυτική διακήρυξη που δωθηκε στη δημοσιότητα, δείχνει να έχει τις βάσεις για κάτι διαφορετικό. Μπορεί να αποτελέσει ένα κύτταρο πραγματικής δημοκρατικής αναγέννησης για την Ελλάδα. Ένα κύτταρο που, αν ενωθεί με άλλα υγιή δημοκρατικά κομμάτια της κοινωνίας, ίσως μπορέσει να συμβάλει στη δημιουργία μιας πιο δίκαιης, πιο ανθρώπινης και πιο υγιούς χώρας. Το αν θα τα καταφέρει, θα εξαρτηθεί από εκείνους που θα κληθούν να καλλιεργήσουν αυτό το κύτταρο με ήθος, συνέπεια και αλήθεια. Αυτές είναι οι ειλικρινείς μου σκέψεις. Τις καταθέτω χωρίς να με ενδιαφέρει αν θα ενοχλήσουν ή αν θα ευχαριστήσουν κάποιους. Έμαθα στη ζωή μου να μιλώ τη γλώσσα της αλήθειας. Δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν. Κανείς δεν μου στάθηκε όταν ήμουν πεσμένος. Κανείς δεν μου χάρισε τίποτα και έτσι δεν έχω ανάγκη να χαϊδέψω αυτιά κανενός. Προσωπικά βλέπω την κατάσταση πάρα πολύ κρίσιμη. Για μένα δεν χωράνε ούτε δημόσιες σχέσεις, ούτε φιλίες, ούτε κομματικές συμπάθειες. Εδώ μιλάμε για το μέλλον μιας κοινωνίας. Μιλάμε για ζωές. Μιλάμε για τους νέους που αύριο θα μπουν στα επόμενα τρένα… #Καρυστιανού #Κίνημα

Τι γίνεται ρε παιδιά στην πατρίδα μας με τους πλειστηριασμούς; Αναζητώ ένα ακίνητο για αγορά και οι μισές αγγελίες που ανοίγω είναι πλειστηριασμοί. Είναι τρελό το ποσοστό. Με ενημέρωσε άνθρωπος που είχε εμπειρία πως πλέον πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά. Μπαίνεις στην πλατφόρμα, χτυπάς προσφορά και αν έχεις την καλύτερη τιμή παίρνεις το σπίτι. Αν μέχρι χθες ζούσε κάποια οικογένεια, κάποιος ηλικιωμένος, κάποιο ΑΜΕΑ δεν παίζει ρόλο. Το ακομα χειρότερο; Οι περισσότεροι αγοραστές όπως μου είπε δεν είναι Έλληνες. Με άλλα λόγια Έλληνες πολίτες αβοήθητοι ξεσπιτώνονται για να κερδίσουν ξένοι επενδυτές. Ωραία κοινωνία... #πλειστηριασμοί #κοινωνία

@Tatiana880010

Αυτά είναι μερικά από τα προφίλ που σχολίασαν αρνητικά στην πρόσφατη μου δημοσίευση. Με μια πρώτη ματιά φαίνεται πως το κοινό τους στοιχείο είναι πως μάλλον δεν "τα" εκφράζει και τόσο το περιεχόμενό μου. Υπάρχει όμως και ένα άλλο κοινό στοιχείο που έχουν ΟΛΑ αυτά τα προφίλ. Μπορείτε να το βρείτε; Για να σας βοηθήσω μπείτε στο προφίλ τους και δείτε πόσους φίλους ή δημοσιεύσεις έχουν. #διαδίκτυακός #στρατός

@Tatiana880010

Όλο αυτό ηταν στενάχωρο γιατί όταν διάβασα το γράμμα που είχε γράψει το παιδί ήταν σαν να διάβασα κάποιες από τις δικές μου σκέψεις το συναίσθημα ήταν αποπνικτικό για μένα και σοκαριστικό και ίσως θα έπρεπε να μας ποιανει μια ντροπή και ένα αίσθημα ευθύνης. Πόσα παιδιά σκέφτονται λίγο παραπάνω στη φάση αυτή; πόσα παιδιά παλεύουν κάθε μέρα να βγάλουν ένα μεροκάματο και να μπορέσουν να βγάλουν και ένα πτυχίο παράλληλα, έχοντα εμπόδια όπως αποτυχημένους κομπλεξικους καθηγητές που το σύστημα τους επιτρέπει να ασκούν δυνάμεις εξουσίας πάνω στα παιδιά αυτά ! Είναι άδικο να προσπαθείς 5 χρόνια 6 ή7 να θες να πάρεις ένα χαρτί και ο αραχτός ανιψιός του κομματάρχη να κάθεται στο σαλόνι του και στο πληρωμένο σπίτι να παίζει όλη μέρα PlayStation και εξόδους για καφέ και ποτακι και να παίρνει πτυχίο στη τετραετία ή ακόμα και στη τριετία σε μια σχολή χωρίς να ξέρει ούτε πως είναι η πόρτα της σχολής του ! Δημήτρη χτύπα τους εκεί που πονάνε, στην αλήθεια !

«Θα καταλήξω σε μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά» Όταν ένα παιδί 17 ετών έχει αυτή την φοβία τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα του, φαντάσου πόσο τραύμα έχει ήδη προκαλέσει η φτώχεια και η εξευτελιστικά αμοιβόμενη εργασία, στο μυαλό του. Αντί να κάνει σκέψεις γεμάτες αισιοδοξία για το μέλλον, να έχει ήδη μάθει να φοβάται το μέλλον. Μια κοινωνία τόσο άνιση που η φτώχεια τρώει ψυχές και ζωές όσο κάποιοι άλλοι εντός της ίδιας κοινωνίας τρώνε κυριολεκτικά με χρυσά κουτάλια, σε χρυσά τραπέζια δεν είναι άξια να λέγεται....κοινωνία. Είναι κάτι πολύ σάπιο. Αν θαυμάζω την κοινωνία της Ολλανδίας για ένα πράγμα είναι για την κουλτούρα του να στηρίζει ο δυνατός τον πιο αδύναμο. Η φράση "De sterke ondersteunt de zwakke ( ο δυνατός στηρίζει τον αδύναμο" ή ο στίχος "you never walk alone " είναι φράσεις που ακούγονται στην Ολλανδία όσο συχνά ακούγεται στην Ελλάδα οι λέξεις φιλοξενία και φιλότιμο. Μπορεί αν πας στο σπίτι των Ολλανδών να μην νιώσεις την αίσθηση πως γίνονται χαλί να τους πατήσεις. Οχι, αυτό δεν τους χαρακτηρίζει. Δεν γαλουχήθηκαν έτσι. Δεν το έμαθαν. Όχι μόνο για σένα που θα σαι άγνωστος στο σπίτι τους, αλλά και για τους ίδιους τους φίλους και τους δικούς τους ανθρώπους. Η ζεστή φιλοξενία χαρακτηρίζει βαθιά την υπερήφανη ελληνική κοινωνία στα νησιά μας, τα χωριά και την επαρχία. Στην Ολλανδία όμως γαλουχήθηκαν με τον να βοηθάνε τον αδύναμο..Αν έχεις ανάγκη, αν μια οικογένεια στη γειτονιά έχει ανάγκη, αν ένα παιδί στο σχολείο χρειάζεται βοήθεια, αν κάποιος περνά δύσκολα. Οι γείτονες, οι άλλοι γονείς, η κοινότητα θα κινητοποιηθούν άμεσα για να βοηθήσουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Η κοινωνική πολιτική του ίδιου του κράτους χαρακτηρίζεται από την κουλτούρα του να στηρίζει ο δυνατός τον αδύναμο. Το γεγονός οτι είναι στις πρώτες θέσεις της Ευρωπαίκης Κατάταξης σχετικά με τις μικρότερες κοινωνίκες ανισότητες το αποδεικνύει. Το γεγονός οτί στο δεικτη Gini της Eurostat, το δείκτη της βασικης κοινωνικης ανισότητας που ειναι η "ψαλίδα " ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς η Ολλανδία βρίσκεται στις χώρες με τη μικρότερη διαφορά στην Ευρώπη δείχνει πως... "κάνει τη διαφορα". Γιατί δεν είναι ότι "δεν υπάρχουν πλούσιοι" στην Ολλανδία. Υπάρχουν και μάλιστα υπάρχουν πάρα πολύ πλούσιοι. Η διαφορά είναι ότι ο μέσος άνθρωπος στην Ολλανδία δεν αφήνεται τόσο εύκολα να καταρρεύσει οικονομικά. Αυτό μικραίνει την ψαλίδα και κρατά δυνατή τη μεσαία τάξη. Η Ελλάδα με βάση το δείκτη βρίσκεται δεκάδες θέσεις πιο κάτω, στις χώρες με τη μεγαλύτερη "ψαλίδα" ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς αποδεικνύοκτας πως η κουλτούρα του να στηρίζει ο δυνατός τον αδύναμο είναι έμπρακτη στη μία χώρα και...στα λόγια στην άλλη. Και έτσι κάθε φορά που ακούω τις φράσεις “De sterke ondersteunt de zwakke ( ο δυνατός στηρίζει τον αδύναμο)”, και " you will never walk alone (δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνος)" σκέφτομαι πόσο όμορφη θα ήταν μια κοινωνία αν είχε και τα δύο..... Τη ζεστασιά της ελληνικής ψυχής και την κουλτούρα του να βοηθά ο δυνατός τον αδύναμο. Ίσως αυτή να ήταν μια τέλεια κοινωνία. ❤️ #Φτώχεια #Κοινωνία #τροφηγιασκεψη

Ήρθε η ώρα να πω κάποια πράγματα. Κάνω αυτό το βίντεο για όσους με ακολουθούν και έχουν προσδοκίες από εμένα. Θέλω να σας ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη που ποτέ δεν σας ζήτησα. Για να γνωριστούμε λιγάκι καλύτερα: εγώ έφυγα από την Ελλάδα δύο φορές. Την πρώτη φορά ως φοιτητής για μεταπτυχιακό και τη δεύτερη φορά, αφού επέστρεψα, έφυγα πλέον ως εργαζόμενος με κομμένα τα φτερά. Δεν άντεξα την εργασιακή εξαθλίωση που βίωσα. Τις προσβολές. Την υποτίμηση. Από ανθρώπους που είχαν πολύ λιγότερα προσόντα από εμένα και που έκαναν μαύρη τη ζωή των υφισταμένων τους, γιατί όμως είχαν... «κονέ». Φεύγοντας από την Ελλάδα, δεν με βοήθησε κανείς. Όταν λέμε κανείς, κανείς. Ούτε γονείς, ούτε γνωστοί, ούτε φίλοι. Σε μια ξένη χώρα έπρεπε από το μηδέν να αποδείξω την αξία μου. Με έναν φάκελο με όλα τα πτυχία και με μια κούτα έφτασα στην Ολλανδία. Ήμουν πάρα πολύ τυχερός, όμως. Βρέθηκα σε ένα εργασιακό περιβάλλον όπου η αξιοκρατία και το ήθος ήταν το Α και το Ω. Δεν με ρώτησαν ποτέ ποιον ξέρω, αλλά τι ξέρω και πόση όρεξη είχα να μάθω και να συνεργαστώ. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, με όσα έμαθα από έμπειρους μηχανικούς και όσα δίδαξα στην πορεία σε νεότερους συναδέλφους, ένιωσα πλέον την αυτοπεποίθηση πως μπορούσα να λέω ότι είμαι μηχανικός. Μου πήρε καιρό να αποβάλω φοβίες και να μπορώ να μιλάω με αυτοπεποίθηση, απαιτώντας πλέον όσα αξίζω. Φεύγοντας από την πρώτη εταιρεία, τόσο ο ιδιοκτήτης όσο και ο διευθύνων σύμβουλος με αποχαιρέτησαν με πολλή συγκίνηση. Μου έκαναν δώρο μια ελιά και μου έγραψαν δημόσια αυτές τις συστατικές επιστολές. Μάλιστα, αυτοί με βοήθησαν να επιλέξω ανάμεσα σε δύο εταιρείες που μου είχαν κάνει δύο πολύ καλές προτάσεις τότε. Στα κοινωνικά δίκτυα ανέκαθεν μοιραζόμουν σκέψεις μου και εμπειρίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τόσο όσο βρισκόμουν για πρώτη φορά στο εξωτερικό το 2015 όσο και μετά, δεν άντεχα να βλέπω την παρακμή στην πατρίδα μου και έτσι ασκούσα κριτική. Εκτός από κριτική, φρόντιζα να κάνω και πράξεις. Έκανα δύο παγκόσμιες καμπάνιες προώθησης τουρισμού, ενώνοντας Έλληνες από 30 χώρες του πλανήτη, συγκέντρωσα με ξένους συναδέλφους 5.000 ευρώ για έναν Έλληνα αθλητή των Παραολυμπιακών Αγώνων και δημιούργησα την εθελοντική δράση «Βοηθάω Γονείς που Έχουν Ανάγκη», μέσα από την οποία βοηθάμε, με υπέροχους ανθρώπους, εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες χωρίς να βγάλουμε το παραμικρό όφελος. Από το 2018 μέχρι σήμερα, σχεδόν κάθε μεγάλο κόμμα με έχει προσεγγίσει με προτάσεις για συνεργασία. Σε όλους, μα όλους, έχω δώσει ακριβώς την ίδια απάντηση: λέω όσα λέω γιατί τα πιστεύω και όχι γιατί ψάχνω να βολευτώ. Προσπάθησαν να μου κόψουν τα φτερά και, λαβωμένος, κατάφερα να τα επουλώσω και να πετάξω. Τον πόνο, την ανασφάλεια, την αγωνία και το στομάχι που σε τρυπάει γιατί δεν ξέρεις από πού να πιαστείς όταν εργάζεσαι για ψίχουλα και σε βιάζουν ψυχολογικά, εγώ δεν τα ξεχνάω και δεν τα πουλάω για κανέναν άχρηστο που θέλει να εκμεταλλευτεί την απήχησή μου. Εκτιμώ ελάχιστους, μετρημένους στα δάχτυλα, ανθρώπους όχι γιατί είναι συγγενείς ή με στηρίζουν, αλλά γιατί έχουν ήθος και δεν ανέχτηκαν ποτέ τους να ακολουθήσουν τον εύκολο και ανήθικο δρόμο. Σε αντίθεση με όσους κυνηγάνε μια καρέκλα, εγώ προτιμώ τις 8 ώρες στο γραφείο ή τις 12 ώρες σε ένα καράβι μέσα στα κύματα, κατασκευάζοντας υπερσύγχρονες κατασκευές, βλέποντας από κοντά τελευταίες τεχνολογίες και βιώνοντας άψογη συνεργασία με λαμπρά μυαλά, που τα θαυμάζω τόσο για τις γνώσεις τους όσο και για τις αξίες τους. Δεν με ενδιαφέρει να γίνω βουλευτής. Πάλεψα πάρα πολύ για να φτάσω εδώ που έφτασα και πληρώνομαι πολύ καλύτερα από έναν βουλευτή. Κυρίως όμως απολαμβάνω ανθρώπινη κοινωνία. Δεν πρόκειται να είμαι υποψήφιος με κανένα κόμμα, όπως χρόνια τώρα μου γράφουν πριν από κάθε εκλογική διαδικασία. Ζητώ συγγνώμη αν το περιεχόμενό μου δεν θα σας εκφράζει πια. Αλλά δυστυχώς δεν αισθάνομαι καμία ασφάλεια ούτε να σχολιάζω πλέον όσα συμβαίνουν. Σε όσους μπήκατε κατά καιρούς στον κόπο να γράψετε ένα σχόλιο ή να μου στείλετε ένα μήνυμα, σας είμαι ευγνώμων.